مدرسه‌ای که هدف قرار گرفت، آینده‌ای که به درد آمد

محمد باقری: هرچند روزها از پی هم می‌گذرند و غبار فراموشی بر اخبار می‌نشاند، اما کابوس آن روز شوم، همچنان در ذهن کودکان جهان طنین‌انداز است. چشمانی که در آن روز، وحشت را در قاب کلاس درس تجربه کردند، گویی زمان برایشان متوقف شده و عقربه‌ها بر نقطه‌ی سکون، قفل شده‌اند.
حمله به مدرسه، زخمی نیست که با گذر روزگار، التیام یابد. مدرسه، تنها بنایی از آجر و گچ نیست؛ کهکشانِ رؤیاهای کوچک است. و هنگامی که این کهکشان مورد هجوم قرار گیرد، چیزی فراتر از شیشه و چوب می‌شکند؛ قلبِ جریحه دارِ تمام بشریت!
مدتی از آن روز تلخ گذشته، اما این پرسش، چون خاری در گلو فرو رفته است: چگونه جامعه‌ی جهانی، سازمان‌های مدعیِ صلح، در برابر تعرض به حریمِ این معصومانِ آسمانی، سکوت اختیار می‌کنند؟ فریادِ کودکانی که در آن روزِ تاریک، در حیاطِ مدرسه پژواک یافت، چگونه در گوشِ تاریخ، می تواند گم شود؟ این درد، دیگر دردِ یک شهر یا یک کشور نیست؛ این داغی است بر دلِ بشریت. که رگِ حیاتش زخمی شده؛ زخمی که تا عمقِ جانِ هر وجدانِ بیداری رسوخ کرد.
اکنون، حقیقتِ تلخِ ماجرا، چون آفتابی گزنده آشکار است: مدرسه، باید از تقدسِ غیرقابل خدشه‌ای برخوردار باشد. خطِ قرمزِ مطلقِ امنیتِ آموزشی، جایی برایِ هیچ‌گونه سازش یا اغماضی با این جنایت علیه بشریت توسط منادیان دروغین حقوق بشر نیست. این حادثه، نباید غبار گیرد و در بایگانیِ خاطراتِ فراموش‌شده بایستد. این زخم، باید تلنگری باشد برایِ جهانیان؛ هشداری برایِ پذیرشِ مسئولیت در جامعه ی جهانی ، و فریادی برایِ اقدامِ قاطعِ جهانیان در زننده ترین سلاخی تاریخ .
امروز، شاید دیوارهایِ صدمه‌یِ دیده‌یِ آن مدرسه، دوباره آرام به نظر آیند؛ شاید نواختنِ زنگِ مدارس در سراسرِ دنیا، نویدِ بازگشتِ زندگی باشد؛ اما ترمیمِ یک مدرسه، فراتر از بنایِ ویران شده است. باید کودک، دوباره مدرسه را نه فقط مکانی امن، که آشیانه‌ای گرم برایِ پروازِ رؤیاهایش بیابد.
زخمِ آن روز، تازه است و تا ابد تازه خواهد ماند. نه برایِ خون های پاک و به ناحق ریخته اش ، که برایِ نشانه‌ رفتنِ قلبِ تپنده‌یِ آینده. حادثه‌یِ آن مدرسه، داغی است بر پیشانیِ بشریت؛ یادآوری تلخ، که وظیفه‌یِ ما را در پاسداری از هر کودک، و هر رؤیایِ معصومانه‌یِ او، تا ابد جاودانه می‌سازد.فاجعه ی مدرسه ی میناب و قتل عام آن فرشتگان آسمانی از سوی آمریکا و اسرائیل کودک کُش، داغی است تا همیشه ی تاریخ، بر دلِ تمام بشریت!