پیام تبریک رئیس اداره فرهنگ و ارشاد اسلامی مسجدسلیمان به مناسبت گرامیداشت روز حکیم فردوسی و روز پاسداشت زبان پارسی

فردوسی؛ خورشید تابان شاهنامه

به نام خداوند جان و خرد
کزین برتر اندیشه برنگذرد

امروز، در سایه‌سار واژه‌هایی که از ژرفای تاریخ برآمده‌اند، به پاسداشت مردی بزرگ باید بنگاریم که با قلمی استوار و دلی سرشار از عشق به میهن، زبان فارسی را جاودانه ساخت؛
زبان فارسی، آینه‌ی تمام‌نمای روح ایرانی و ستون استوار کاخ بلند فرهنگ و تمدن ماست؛ زبانی که در گذرگاه پرفراز و نشیب تاریخ، از هجوم بادهای سهمگینِ فراموشی و غبار بیگانگی جان به در برده و همچون رودی خروشان از چشمه‌سار حکمت و عرفان، جانِ فرهنگ ما را سیراب کرده است.
در مرکز این منظومه‌ی درخشان، حکیم ابوالقاسم فردوسی، خردمند طوس، ایستاده است؛ مردی که با «نظم» خویش، «نظم» دوباره‌ای به هویت ملی ما بخشید. او در روزگاری که زبانِ تازی بر ارکانِ قدرت و دیوان سالاری تکیه زده بود، با سلاحِ قلم و زرهِ کلمات، کتابی آفرید که نه تنها حماسه‌ی رزم و بزم وحماسه، که شناسنامه‌ی جاودانه‌ی اندیشه‌ی ایرانی است.
فردوسی تنها یک شاعر نبود؛ او معمارِ هویتی بود که در «شاهنامه»، خرد را بر بنیادِ عشق و شجاعت بنا نهاد. او به ما آموخت که ایران، نه تنها در خاک وشوکت، که در واژگان و اندیشه‌های ما زنده است. هر بیتش پژواکی از عدل، خردورزی و مهرورزی است که از «دورانِ پهلوانی» تا «روزگارِ حکمت»، چراغ راهِ آیندگان گشته است.
پاسداشت زبان فارسی، تکریمِ یادِ فردوسی است؛ نه تنها با ستایشِ نام او، بلکه با حفاظت از حریمِ واژگان و پالایشِ آن از غبارِ کژتابی‌ها. زبان فارسی، همان «مرواریدِ غلتانی» است که فردوسی با رنجِ سی‌ساله، آن را از اعماق تاریخِ اساطیری بیرون کشید و صیقل داد تا امروز، من و تو در خانه‌ی امنی به نام ایرانِ جان وهمه گیتی به فارسی بیندیشیم و به فارسی، فریادِ آزادگی و خرد سر دهیم.
بیایید امروز، هم‌نوا با خردمند طوس، پیمان ببندیم که پاسبانِ این میراثِ گران‌سنگ باشیم. چرا که:

«پی افکندم از نظم کاخی بلند / که از باد و باران نیابد گزند»

این کاخ، همان زبان و فرهنگ ماست؛ کاخی که اگر هر یک از ما، واژه‌ای را درست بر زبان آوریم و اندیشه‌ای را از سرِ خرد در آن بدمیم، تا ابد پابرجاست و مایه فخرِ جهانیان.
یاد ونام حکیم فرزانه، فردوسیِ پاک‌زاد، بر تمامی دوستداران فرهنگ ایران زمین جاودانه و همایون باد.